Lana

Op
van de zenuwen… Bloednerveus. Ben nog nooit zo nerveus geweest.
Twee uur heeft het geduurd om mij op te tutten, wat ik niet gewoon
ben. Het zou zonde zijn om nu van pure zenuwen al mijn haren uit mijn
hoofd te trekken, de nagels van mijn vingers te bijten of de
naaldhakken van onder mijn voeten te trappelen.

Naaldhakken,
hoe kwam ik er ook bij om hakken aan te doen? Omdat ik er elke dag op
het werk bij loop in gemakkelijke schoenen en een veel te grote
fluogele jas… Dit is net iets eleganter.

Ik
flip de zonneklep van de auto om, schuif het spiegeltje open en krul
mijn lippen zodat mijn tanden blootliggen. Geen lippenstift of
spinazie tussen mijn tanden? Check.

Ik
moet kalm worden… Ademen… Rustig. In en uit, in en uit. Fuck,
laat maar. Gewoon uitstappen. Ervoor gaan.

‘Hallo,
ik ben die rare trien die altijd hopeloos nerveus naar jou staat te
lachen als je uit het vliegtuig stapt. Ik ben die griet waar jij dan
altijd naar knipoogt.

Meer
ben ik eigenlijk niet.

Ik
ben vooral niet de vrouw op de foto die je in je portefeuille
bewaart. Ik ben vooral niet de vrouw waar jij van kan houden, waar
jij voor zou kiezen.

Maar
ik ben wel degene die je intrigeert, die je prikkelt en plaagt en die
door je hoofd spookt.

Waarover
zouden we praten? Zullen we praten? Meer dan beleefdheden hebben wij
nog niet uitgewisseld.

Zou
je dat vaker doen? Een vrouw een envelop in de handen toestoppen met
kamernummer erop en de sleutelkaart erin? Is het cliché waar? Heb je
een schatje in ieder stadje? Ben ik letterlijk en figuurlijk een
nummertje voor jou?

Je
hebt wel lef. Dat moet ik toegeven. Gewoon het ‘waar en wanneer’ in
mijn handen leggen. Verdomd sexy.

En
ik sta hier toch maar… helemaal week in de knieën. Eén stom –
redelijk seksistisch – briefje en ik spurt naar huis om te waxen,
mijn tanden te poetsen, een lingeriesetje boven te halen…

Ik
sta hier. Starend naar het Sheraton-logo. Ergens tussen droom en
werkelijkheid. Ik sta letterlijk tussen de ingang van mijn werk en de
ingang van mijn fantasie.

Fucking
spannend!’