Gerrit

Ik
kom thuis en hij is daar. Ik ga slapen en hij is daar. Ik eet of
drink iets en hij is daar. Hij is altijd daar, onze pa.

Hij
ligt in een ziekenhuisbed in de living. Gewoon te liggen. Herstellend
van een zoveelste operatie. Hopelijk hebben ze deze keer wel alles
kunnen wegsnijden. Dan kan hij binnenkort weer gaan wandelen om te
ventileren. Nu ligt hij daar de hele dag te mompelen en te grommen.
Van het moment waarop ik binnenkom tot het moment waarop ik de deur
uitga. Waarschijnlijk kan hij niet goed om met mijn levens-stijl.

Ons
ma beweert dat het is omdat onze pa ouderwets is. Jonge mannen moeten
carrière maken of een stiel leren, ad-vocaat of bouwvakker worden.
Ze moeten iets mannelijks doen. Geen vrouwenwerk. En ze mogen zeker
niet met andere mannen uitgaan. ‘Vuil manieren’ noemt ons ma dat.

Ik
trek mijn das uit en ontknoop mijn hemd. Mijn schoenen zet ik netjes
naast de deur. Stilletjesaan voel ik mijn karakter weer in mijn lijf
bruisen. Alleen op mijn kamer herken ik mezelf in de spiegel.

Onze
pa zucht. Dat kan hij echt goed. Zuchten. Hij zegt amper twee woorden
tegen mij, maar hij schrijft wel alles op.

Hij
heeft een soort van dagboek en daarin noteert hij alles wat ik doe.
Of wat ik volgens hem verkeerd doe. Hij zit vol opgekropte gevoelens.
Vorige week zat hij zelfs met zijn pen door het papier.

Soms
heb ik zin om hem dooreen te schudden, om een dansje te doen voor
hem… Soms wou ik dat hij toch eens iets zou zeggen, mij eens de les
zou spellen, een echte vader zou zijn voor mij.

#isoneedtogetmyownplace
#neveralone